Wed, 18 Jul 2018
ताजा समाचार
डा केसीका माग सम्बोधन गरिनुपर्छ : नेता थापा || चिनिया टोलीद्वारा झापाका नदीहरूको सर्वेक्षण शुरु || मानव अधिकार हननका ३३ पीडित परिवारले क्षतिपूर्ति पाउने || बीस करोड डलरको परियोजना स्वीकृत || कृषक जडीबुटी खेतितर्फ आकर्षित || पाँच अर्ब २१ करोड राजश्व संकलन || अपहरित बालिका २ महिना बन्धक सामुहिक बलात्कार गर्ने तीन युवक || इंग्ल्यान्ड जाने नेपाली क्रिकेट टोलीको बिदाइ || विद्यार्थीलाई शैक्षिक सामग्री || ‘धाम’ राख्ने मन्त्रिपरिषदको निर्णय || नेकपाः महाधिवेशनमा भाग लिन अध्यक्ष पनि चुनिनुपर्ने || दुर्घटनाको कारण सडकमा लाग्ने हटिया || मकैको बीउ बिक्री भएन || सडक दुर्घटनामा ज्यान गुमाउने बढ्दै || बजेटको प्रभावकारी कार्यान्वयन गराउन प्रधानमन्त्रीको सक्रियता || दुर्घटनामा मोटरसाइकल चालकको मृत्यु || प्रदेश २ मा ‘बेटी पढाऔँ बेटी बचाऔँ’ योजना लोकप्रिय हुँदै || प्रदेशको नामाकरण अन्यौलमा || विष्णुपुर गाउँपालिकाको बजेट रु १९ करोड || निषेधाज्ञासम्बन्धी पहिलाकै आदेशलाई निरन्तरता || नेटो कहिल्यै बलियो हँुदैन– ट्रम्प || विश्वकप विजेता फ्रान्सलाई भव्य स्वागतको तयारी || पाकिस्तानमा भएका हिंसामा परी मृत्यु हुने थपिए || ट्रम्प र पुटिनको शिखर वार्ताको सकारात्मक शुरुवात || नेपाल दक्षिण एशियाली आमन्त्रण तेक्वान्दो : नेपाल च्याम्पियन || एचआइभी वृद्धिदरमा उल्लेखनीय परिवर्तन आएन || निर्वाचन खर्च रु एक खर्ब ३१ अर्ब || पूर्व खेलाडी सम्मानित || अवैध सुन तस्करी गर्ने पक्राउ || प्रा डा केसीसँग वार्ता गर्न टोली गठन || दुई दिनदेखि हराएका वडा सदस्य मृत फेला || छुट्टाछुट्टै घटनामा दुईको मृत्यु || राजपाले अझै राज्यमन्त्रीको टुंगो लगाउन सकेन् || गरिबसँग विशेश्वर कार्यक्रम || बुद्धमायाले किन गरीन् आत्महत्याको प्रयास || ठाकुर सर्वसम्मत नेता चयन || नारायणी नदीमा डुबेर बेपत्ता || आँपको मूल्य घट्दा उपभोक्ता खुशी, किसान मारमा || निर्णय कार्यान्वयन नगर्न अल्पकालीन अन्तरिम आदेश || डा. केसीका जायज माग सम्बोधन गर्नुपर्छ ||
जातीय सामाजिक संरचनाः एक दृष्टिकोण

चैत्र २०, २०७४

  •                          रोशन जनकपुरी

 कुनैबेला सत्तासोपानमा राजा, गुरु, सेनापतिपछि स्थान पाउने रथकार अर्थात्र डकर्मी (बढई), कामी (लोहारहरु) पछि गएर शुद्र अर्थात् निम्नश्रेणीमा झरे भने समाजमा अक्षरको विकासपछि जन्मेका कायस्थहरु शास्त्रमा पञ्चम् वर्ण भनिएपनि आफ्नो क्षमता र राज्यको आवश्यकता अनुरुप निम्न श्रेणीबाट शुरु गरेर शासनको माथिल्लो श्रेणी र मनुको वर्णाश्रम व्यवस्थामा दोस्रो क्षत्रीयसम्मको यात्रापनि गरे । इतिहासको अध्ययनले के देखाउँंदछ भने बेला–बेलामा राजनीतिक र सामाजिक हैसियतको आधारमा जातिहरुको समायोजन र स्तरीकरणको काम राज्यले गर्ने गरेको छ । दशौँं–एघारौँं शताब्दीमा भारतको राजस्थान प्रान्तको माउन्टआबूमा एउटा यस्तै आयोजनमा बाहिरिया (ब्रात्य) शक (खस?) हरुलाई हिन्दूधर्ममा समावेश गरिएको थियो ।

नेपाली   समाजमा   जात   (कास्ट)   एउटा  सामाजिक  यथार्थ  हो  ।  कुनै  बेला  शासकीय  र  सामाजिक  आवश्यकताको  कारण  विकसित  भएको  जात  वर्तमानमा  आफ्नो औचित्य गुमाउँंदै गएपनि समाजिक संरचनामा  शासकीय  वर्चस्व  र  स्वार्थको  रक्षा  गर्न  यसले  समाजमा  अझै  बलियो  पकड  बनाएको  देखिन्छ  ।  यद्यपि  जातीय  सोपान   र   यसको   आधारमा   विद्यमान   भेदभावलाई गलत भन्दै जातीय संरचनाको अनावश्यक  रहेको  भन्दै  यसको  चौतर्फी  आलोचना  समेत  भएकोपनि  यथार्थ  नै  हो । वास्तवमा वर्तमानमा देश र समाजको अग्रगामिताको  निम्ती  नेपाली  समाजमा  जातीय  संरचना  एउटा  महत्वपूर्ण  बाधक  हो । केही आदिवासी जनजातिहरु बाहेक सामाजिक संरचनामा जातीय प्रभाव सम्पूर्ण देशमा पाइन्छ, तरपनि देशका दक्षिणी भाग समथर  मैदानी  क्षेत्र  जसलाई  तराई–मधेश  भनिन्छ,  त्यहाँंको  सामाजिक  संरचनामा  यसको प्रभाव जब्बर छ । नेपालको   सम्विधानले   आफूलाई   धर्मनिरपेक्ष   जस्तै   जाति   निरपेक्षपनि   धोषित गर्दछ । यद्यपि यसका कयौँं धारा अझै  कर्मकाण्डीय  छन्  र  प्रकारन्तरले  जातीय सापेक्ष छन् । जेहोस् नैतिकरुपमा सार्वजनिक      जीवनमा      जातिगत      धारणा   र   व्यवहारहरु   आलोच्य   नै   छन्  ।  त्यसैले  राजनेताहरु,  सम्वैधानिक  प्रमुखहरु    र    सार्वजनिक    जीवनका    विविध      आयामको      व्यक्तित्वहरु      आफूलाई जातीय छापबाट अलग राख्ने प्रयास  गर्ने  गरेको  पाइन्छ  ।  तर  विगत  केही  वर्षदेखि  यस  स्थितिमा  परिवर्तन  आएको  देखिन्छ  ।  एकातिर  समाजमा  जातीय  संरचनाको  बलियो  उपस्थिति  र    अर्कोतिर    चुनावको    राजनीतिले    राजनैतिक  र  सामाजिक  आयामलाई  घातकरुपमा प्रभावित गरेको छ । भाषणमा जातीयविभेदको    आलोचना    गरेपनि    राजनैतिक  र  सम्वैधानिक  व्यक्तित्वहरु  समेत       जातीय       आयोजनहरुमा       सामेल   हुनेगरेको   पाइन्छ   ।   समाजमा   जातीय    संरचनाको    प्रभाव    बलियो    हुँंदासम्म   यस   भावनाबाट   आफूलाई   मुक्त   राख्न   कठिन   नै   हुन्छ   (यद्यपि   देश  र  समाजको  अग्रगामिताको  निम्ती  यो  आवश्यक  छ  ।)  तर  सार्वजनिक  जीवनका  व्यक्तित्वहरुले  न्यूनतम्  पदमा  रहुन्जेल यस प्रकारका आयोजनबाट बच्नु नै  श्रेयस्कर  हुन्छ  ।  प्रायः  हरेक  जातिका  आ–आफ्ना    जातीय    संगठनहरु    छन्,    जसले राजनैतिक–सामाजिकरुपमा आफ्नो उपस्थिति  देखाउन  बेला–बेलामाकार्यक्रम  आयोजन गर्ने गर्दछ । सम्बन्धित जातिका राजनेताहरु   वा   महत्वपूर्ण   व्यक्तित्वहरु   त्यसमा   सामेल   हुने   गर्दछन्   ।   भर्खरै   राजबिराजमा   कायस्थ   जातिको   संस्था   चित्रगुप्त   सेवा   समितिको   स्वर्णजयन्ती   समारोहको उद्घाटन गर्न प्रदेशनम्बर दुइका प्रदेशप्रमुख  गएका  थिए  ।  यस  जातीय  आयोजनमा    बहालबाला    न्यायाधीश,    प्रतिनिधिसभा        र        प्रदेशसभाका        सांसदहरु  समेत  सामेल  भए  ।  हुन  त  व्यक्तिगत्रुपमा   प्रदेशप्रमुख,   न्यायाधीश   वा  सांसद  आदि  सार्वजनिक  जीवनका  महत्वपूर्ण   व्यक्तित्वहरु   जातीय   भावना   राख्छन्–राख्दैनन्,  त्यो  उनको  वैयक्तिक  प्रश्न  हो,  तर  सार्वजनिकपदमा  यथा  ः  प्रदेशप्रमुख, न्यायाधीश वा राजनेता जस्ता सार्वजिनिकपदमा   बस्दा   नैतिकरुपमा   भने  प्रश्न  अवश्य  खडा  हुन्छ  —  के  यिनीहरु  जाति  विशेषका  मात्र  हुन्  वा  सबैका  हुन्  ?  प्रसंगवश्  यहाँं  चित्रगुप्त  सेवा  समितिको  चर्चा  गरियो,  होइन  भने  यो  स्थिति  सबैतिर  छ  ।  राष्ट्रपति,  प्रधानमन्त्री वा मन्त्रीहरु कुनै महारुद्री वा कुनै धर्मविशेषको प्रवचक वा मुल्लाको प्रवचन वा मजलिस, वा त्योहारमा सामेल हुन  जान्छन्  त्यहाँंपनि  यो  प्रश्न  समान  सम्वेदनशीलताका  साथ  खडा  हुन्छ  ।  त्यसोभए के कुनै राजनेताले धार्मिक वा जातीय कार्यमा सामेल हुनुहँंदैन ? यस्तो होइन, देशको चिन्तनको दृष्टिले जातीय पूर्वाग्रहबाट मुक्त हुनसके अति राम्रो हो, तर  धार्मिक  कार्यमा  सामेल  हुनु  न  हुनु  उसको  निजि  चाहनामा  भर  पर्दछ  ।  तर  सार्वजनिकरुपमा  आफ्नो  स्वतन्त्र  छवि  बचाउन सक्नु नैतिकताको दृष्टिले उचित हुने देखिन्छ । तर विविध निहूँंमा खुलेआम प्रयोग  हुँंदैआएको  जातीय  सापेक्षताको  पक्षमा  अब  त  राजनैतिक  तर्कहरुपनि  विकसित  हुँंदैगएका  छन्  ।  पहिचानको  राजनीति   (आइडेन्टीटी   पोलिटिक्स)को     रुपमा     जातीयमुक्तिको     भ्रम     छरिरहेका  वर्गचेत  भन्दा  भिन्न  निरपेक्ष  जातीयआन्दोलनहरुले   उत्पीडितहरुको   सामूहिक     मुक्तिसंघर्षलाई     कमजोर     नै    तुल्याउने    देखिन्छ    ।    जातीय    आयोजनहरुमा   भागलिने   राजनैतिक   र  सामाजिक  व्यक्तित्वहरुलाई  यसले  नैतिक बल पु¥याउँंदछ, जुन प्रकारान्तरले उत्पीडकलाई  नै  सहयोग  पु¥याउंँदछ  ।  वस्तुतः वर्ग संघर्षभन्दा भिन्न पहिचानको आन्दोलनको नाममा रङ्गिएका स्यालहरु आफ्नो  राजनीति  चोखो  गराउँंदछन्  र  श्रमिक  वर्गको  एकतामा  बाधा  पु¥याएर  सुखेन  वैधको  भूमिका  निर्वाह  गर्दछन्  (रामायणमा  सुखेन  वैद्यलाई  लंकाको  यस्तो    सह्ृदयी    चिकित्सककोरुपमा    चित्रित गरिएको छ जस्ले आफ्नो देश र संस्कृतिको शत्रुलाई उपचार गरेर जीवित गर्दछ,  जसकारण  लंकाको  अस्तित्व  नै  समाप्त हुनजान्छ) । अतः श्रमिकवर्ग र आम जनसमुदायबीच  भाईचारको  स्थापनाको  निम्ती   जातिविरोधी   आन्दोलनहरु   र   अभियानहरुको आवश्यकता छ ।तर  महत्वपूर्ण  प्रश्न  छ  ,  वर्तमानमा  जातीय  अवधारणा  चौतर्फी  आलोच्य  भएपनि तथा नैतिक औचित्य गुमाईसकेको भएपनि   सामाजिक   संरचनामा   यस्को   प्रभाव  यति  जब्बर  किन  छ  ?  यसको  जबाब  खोज्न  हामीले  जातिव्यवस्थाको  म्याकेनिज्म  वैज्ञानिकस्तरमा  बुझ्न  जरुरी  छ । जात (कास्ट) विशेषतः हिन्दु धर्मभीडू समाजको  विशिष्टता  हो,  तर  समयको  प्रवाहमा  यस  क्षेत्रमा  बौद्ध,  सिख,  जैन  र  मुसलमान र केही अंशमा हिन्दूबाट कन्भर्ट इसाईहरुमा समेत यसको प्रभाव देखिन्छ । जातको  विकासको  अर्थ–सामाजिकरुपमा  अध्ययन गर्दा के पाइन्छ भने शुरु देखिनै प्रत्येक शासकवर्गले  समाजमा  उत्पन्न  अधिशेष  (सरप्लस, समाजमा आर्थिक बचत) हडप्न जातिव्यवस्थालाई  औजारकोरुपमा  प्रयोग  गरेको पाइन्छ । आजभोलीपनि निर्वाचनको बेला राष्ट्रियस्तरका मीडियाहरुले समेत जसरी जातीय  समीकरणको  आधारमा  राजनैतिक  पार्टीहरुको  बलियो  र  कमजोर  स्थितिको  आकलन   गरेर   मतदाताको   माइन्डसेट   निर्धारित गर्नेगर्दछन् ; र राजनैतिक दलहरुले जातिहरु भित्रको प्रभावशाली व्यक्तिहरुलाई आफूतिर   ल्याएर   भोटब्याङक   निर्माण   गर्नेगर्दछन् , त्यसले यसै सत्यलाई उजागर गर्दछ ।आमचिन्तनमा      जाति      एउटा      निरपेक्ष    धारणा    रहेपनि    यथार्थमा    यो   एउटा   गतिशील   संस्था   हो   जुन   उत्पादनको    साधन    र    उत्पादनमाथी    वर्चस्वको  निम्तीको  एतिहासिक  संघर्षमा  आवश्यकतानुसार  स्वरुप  परिवर्तित  हुँंदै  आएको  छ  ।  यथा  ;  कुनैबेला  कर्ममा  आधारित   जातहरु   जन्ममा   आधारित   व्यवस्थामा परिणत भए । यतिमात्र होइन सत्ताको  संरचनामा  हैसियत  प्राप्त  गरेसंगै  सामाजिक  सोपानहरुमा  परिवर्तन  समेत  हुँंदैगयो  ।  कुनैबेला  सत्तासोपानमा  राजा,  गुरु,  सेनापतिपछि  स्थान  पाउने  रथकार  अर्थात्र डकर्मी (बढई), कामी (लोहारहरु)पछि  गएर  शुद्र  अर्थात्  निम्नश्रेणीमा  झरे  भने   समाजमा   अक्षरको   विकासपछि   जन्मेका   कायस्थहरु   शास्त्रमा   पञ्चम्   वर्ण भनिएपनि आफ्नो क्षमता र राज्यको आवश्यकता अनुरुप निम्न श्रेणीबाट शुरु गरेर  शासनको  माथिल्लो  श्रेणी  र  मनुको  वर्णाश्रम व्यवस्थामा दोस्रो क्षत्रीयसम्मको यात्रापनि   गरे   ।   इतिहासको   अध्ययनले  के  देखाउँंदछ  भने  बेला–बेलामा       राजनीतिक       र     सामाजिक     हैसियतको     आधारमा          जातिहरुको          समायोजन   र   स्तरीकरणको   काम   राज्यले   गर्ने   गरेको   छ  ।  दशौँं–एघारौँं  शताब्दीमा  भारतको   राजस्थान   प्रान्तको   माउन्टआबूमा    एउटा    यस्तै    आयोजनमा   बाहिरिया   (ब्रात्य)   शक   (खस?)  हरुलाई  हिन्दूधर्ममा  समावेश  गरिएको  थियो  ।  नेपालको  इतिहासमा  लिच्छवीकालमा,     मल्लकालमा     र     राणाकालमा     पारम्परिक     हिन्दूइतर     समुदायलाई हिन्दू जातिसमुदायमा हैसियत अनुसार   समायोजन   अथवा   स्तरीकरण   गरिएको हो । जाति   शब्दको   प्रयोग   प्राचीनतम्   पौराणिक  ग्रन्थमा  पाइएपनि  यो  आजको  जातभन्दा  पृथक  अर्थमा  प्रयोग  गरिएको  छ  ।  जस्तै  न्यायसूत्रमा  भनिएको  छ  —।।।समान  प्रसवात्मिका  जातिः’  अर्थात्  समानरुपमा  जन्मेकाहरु  जाति  हुन्  ।  यस  अर्थमा  पृथ्वीका  सबै  मानिसहरु  एक  जाति  हुन्,  किनभने  सबै  मानिसहरु  एकै  प्रकारले  आमाको  गर्भबाट  जन्मन्छन्  ।  सम्भवतः यसै उदार भावलाई प्रतिबिम्बित गर्न  ।।।वसुधैव  कुटुम्बकम्’  अर्थात  सम्पूर्ण  विश्व  नै  एउटा  परिवार  हो  जस्तो  वैदिक  महावाक्य रचिएको होला । तर शासकको स्वार्थले यसलाई उदार रहन दिएन । हामीले वर्तमानमा   भोगिरहेको   जाति   व्यवस्था   अनुमानतः   इसाको   प्रथम   शताब्दीतिर   रचिएको  मनुस्मृतिमा  आधारित  वर्णाश्रम  व्यवस्थाबाट विकसित सामाजिक व्यवस्था हो   ।   त्यसैले   वर्तमान   जात   (कास्ट)गत्सामाजिकव्यवस्था जात र वर्णव्यवस्था दुबैको   सामाजिक   असमानता   व्यक्त   गर्दछ । यथा ः वर्तमानका जात (कास्ट)हरु व्राह्मण,  क्षत्रीय,  वैश्य  र  शूद्र्रगत  समुदायमा  विभक्त  छन्  ।  वस्तुतः  यसले  प्रारम्भदेखिकै  वर्गसंघर्षलाई प्रतिविम्बित गर्दछ । अधिकांश पहिचानवादी    विचारकहरुले    जातगत    संरचनालाई     ब्राह्मणवादको     उपज     मानेका छन् । तर यो अर्धसत्य मात्र हो । जातगत  व्यवस्था  सामन्तवादी  शासन  र  ब्राह्मणवादको संयुक्त उपज हो । किनभने समाजमा  व्राह्मणवादको  अभ्युदयभन्दा  पूर्वदेखि नै समाजमा जातगत् संरचनाको अस्तित्व  देखिन्छ  ।  जातगत्  व्यवस्थामा  यहाँंको आर्थिक–सामाजिक र राजनीतिक संघर्षहरु   अर्थात्   समग्रमा   वर्गसंघर्ष   अभिव्यक्त हुँंदैआएको पहिले नै भनियो । ब्राह्मणले  जाति  व्यवस्थालाई  अथवा  यसमा    रहेका    विभेदलाई    वैधिकृत    गर्ने  र  तत्कालीन  शासनानुकूल  बनाउने  काम  मात्र  गरे  ।  उनले  शुद्धता,  प्रदूषण  र  पितृसत्तामा  आधारित  जातिव्यवस्थालाई  बैध  बनाउन  शासकवर्गलाई  वर्चस्वशील  विचारधारा  प्रदान  गरे  ।  प्रारम्भमा  जाति  समुहहरु   विवाहकोमामिलामा   स्वतन्त्र   रहेपनि इसाको पाँंचौदेखि बाह्रौँंशताब्दीको अवधिमा  जातिसमूहहरुमा  अन्तर्विवाही  व्यवस्था  कठोररुपमा  गरिएको  देखिन्छ  ।  यसै कालखण्डमा जातिसमूहहरुमा जातगत अनुशासन कडा पारियो । शूरुमा जातिबाट निष्कासनको   अर्थ   थियो   पेशा   वा   जीविकोपार्जनबाट  बहिष्किृत  हुनु,  अतः  जातगत अनुशासनहरु कानून सरह नै मान्य थिए  ।  तत्कालीन  शासनलेपनि  यसलाई  कानूनसंगत  नै  मानेको  थियो  ।  भारतमा  इसापूर्वका मौर्य आदि र इसापछिका गुप्त, शक, सल्ननत, मुगल तथा हामी नेपालमा लिच्छवी,  मल्ल,  शाह  सबै  शासकवर्गले  यसलाई अपनाएर मलजल गरे । आधुनिक समयमापनि   राजामहेन्द्रको   पञ्चायती   शासन  यस्तै  संकीर्ण  चिन्तनको  उपज  थियो ।जातगत्     व्यवस्थामा     विद्यमान     असमानताले  समाजको  ठूलो  श्रमजीवि  हिस्सालाई  शूद्रमा  धकेल्दछ  भने  शासक  नजिकका    जातिहरुलाई    ब्राह्मण    र    क्षत्रीयसमूहमा  राख्दछ  ।  तर  समाजको  अर्थराजनीतिक    सम्बन्ध    र    अवस्था    हेरफेरको  कारण  पारम्परिकरुपमा  ब्राह्मण  र  क्षत्रीय  समुदायमा  समेत  आर्थिकरुपमा  पिछडिएका तथा आर्थिकरुपमा उत्पीडनमा परेकाहरु छन् । जाति    व्यवस्थामा    निरन्तरता    र    परिवर्तनशीलता विद्यमान रहेकोपनि पहिले नै  भनियो  ।  यसैको  परिणाम  हो  कि  कुनै  समयमा  शूद्रमा  गनिने  जातिहरु  आज  धनी  किसानहरुको  मध्यजातिमा  स्थापित  छन्  र  राजनैतिक–सामाजिकरुपमा  यी  जातिहरुको  उभार  समय–समयमा  सामुन्ने  आउने  गर्दछ  ।  तर  यथार्थ  के  छ  भने  यी  किसानजातिहरुको  ठूलो  हिस्सा  रसातलको  जीवन  भोग्दैछ  भने  सानो हिस्सा मौजमस्तीमा डूबेको छ । अहिले दुईनम्बर  प्रदेशको  राजनीतिमा  यसको  सटिक  उदाहरण हेर्न सकिन्छ । जहाँं हिजोसम्म शूद्रमा गनिएका जातिहरु आन्दोलनको बलमा सत्तामा त पुगेका छन्, उनिहरुले जातीय गर्व र जातीय एकताको नारा त दिन्छन् तर शासनको स्तरमा उही पुरानै असमान जातगत शासन संरचनालाई प्रश्रय  दिईरहेका  छन्  र  आफ्नै  जातिहरुका  बहुसंख्यक    श्रमजीविहरुमाथी    शासन    गरिरहेका  छन्  ।  उनिहरु  ब्राह्मणवादको  विरोधमा     उग्र     नारा     उचालेपनि     नीतिगतरुपमा  नयाँं  शासकवर्गमा  परिणत  हुँंदैछन् । हिन्दू      वर्णाश्रममा      आधारित      जातीय   संरचनाको   एउटा   विशिष्टता   के  हो  भने  एतिहासिक  क्रममा  यसले  सामाजिक  सोपानको  अन्तिम  सोपानमा  विशालमात्रामा श्रमजीविहरुलाई थुपारेको छ, जसलाई हामी दलितको रुपमा चिन्छौँं । यसको अर्को नकारात्मक परिणति के हो भने दलितको बहुसंख्यक हिस्सा सर्वहारा वा  मजदूरवर्गमा  सामेल  छन्  ।  विविध  जातहरुमा       विभाजित       दलितहरु       समायोजितरुपमा     देशका     सबैभन्दा     बहुसंख्यक श्रमिक जातिसमुदाय हुन् जुन सबैभन्दा  ठूलो  जातिसमूहपनि  हो  ।,  तर  विविध जातमा विभाजित भएको हुनाले दलितसमुदाय       अल्पसंख्यकसमुदाय       गनिएको  हो  ।  दलितसमुदाय  अन्तिम  अर्थमा  उत्पीडन  र  भेदभावमा  परेको  श्रमिकसमुदाय नै हो ।

काठमाडौँ : नेपाली काँग्रेसका केन्द्रीय सदस्य गगनकुमार थापाले चिकित्सा क्षेत्रको...

दमक : चिनिया अधिकारीहरूले झापाका नौवटा नदीमा तटबन्ध निर्माणको...

काठमाडौँ : सरकारले मानव अधिकार आयोगकोे सिफारिशमा मानव अधिकार...

काठमाडौँ : सरकारले मुलुकमा सौर्य ऊर्जा उत्पादन तथा व्यवस्थापन...

सल्यान : जिल्लामा कृषक जडीबुटी खेतीतर्फ आकर्षित हुन थालेका...

विराटनगर : आन्तरिक राजश्व कार्यालय विराटनगरले आर्थिक वर्ष २०७४÷७५...

गरुडा (रौतहट)। बालिकालाई अपहरण गरी शरीर बन्धक ...

काठमाडौं, साउन २ । इंग्ल्यान्डको लर्ड्समा हुने त्रिकोणात्मक क्रिकेट शृंखला...

लहान । सप्तरीको सुरुगां नगरपालिका ...

जनकपुरधाम । जनकपुर उप–महानगरपालिकाको...

काठमाडौँ : नेपाल कम्युनिष्ट पार्टीले सबै कमिटीका पदाधिकारी र सदस्यले...

विराटनगर : विराटनगरबाट सुनसरीको इटहरीसम्मको राजमार्गलाई केन्द्र बनाएर लाग्ने...

मलेखु, धादिङ : नीलकण्ठ नगरपालिका र ज्वालामुखी गाउँपालिकामा सञ्चालित मकै...

बर्दिवास : महोत्तरी जिल्लामा सडक दुर्घटनामा परी मर्नेको संख्या...

काठमाण्डु । “यो प्रधानमन्त्रीले आज रातभरि मै देश विकास...

राजविराज : पूर्वपश्चिम राजमार्गअन्तर्गत सप्तरीको कुशाहामा ट्रकको ठक्करबाट एकजना...

वीरगञ्ज : प्रदेश नं २ को सरकारले बालिका तथा...

लहान : सप्तरीको विष्णुपुर गाउँपालिकाको सोमबार सम्पन्न दोस्रो गाउँसभाले...

काठमाडाँै : सर्वोच्च अदालतले माइतीघर मण्डललगायत काठमाडौँ उपत्यकाका केही क्षेत्रमा...

हेल्सिन्की : अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पले उत्तर एट्लान्टिक सन्धी...

मस्को : रुसको मस्कोमा भएको फिफा विश्वकप फुटबल प्रतियोगिताको विजेता...

इस्लामावाद : पाकिस्तानमा चुनावी अभियानका क्रममा भएका हिंसामा परी...

हेल्सिन्की : अमेरिकाका राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प र उहाँका रुसी...

काठमाडौँ : नेपाल दक्षिण एशियाली तथा आमन्त्रण तेक्वान्दो प्रतियोगितामा...

काठमाडौँ : भारतमा काम गरी फर्केका पुरुष आप्रवासीका श्रीमतीहरुमा...

काठमाडौँ : नेपालको संविधानअनुसार गत वर्ष सम्पन्न स्थानीय तह,...

काठमाडौँ : फुटबलर्स मिशन टुगेदरले फुटबल क्षेत्रमा योगदान पु¥याउने...

काठमाडौँ : महानगरीय प्रहरी परिसर काठमाडौँले अवैध रुपमा सुन तस्कर...

काठमाडौँ : सरकारले अनशनरत प्रा डा गोविन्द केसीसँग वार्ता गर्न...

गाईघाट, उदयपर : दुई दिनदेखि बेपत्ता भएको उदयपुर जिल्लाको...

लहान ; सिरहाको छुट्टाछुटै स्थानमा भएको घटनामा एक बालकसहित...

जनकपुरधाम । धनुुषाको जनकनन्दनी...

काठमाण्डु ।राष्ट्रिय जनता पार्टी ...

नवलपरासी : पश्चिम नवलपरासीमा शनिबार नारायणी नदीबाट दाउरा निकाल्ने क्रममा...

बर्दिबास । बजारमा आँपको मूल्य घट्दा उपभोक्ताहरु खुशी भए पनि...

काठमाडौँ : सर्वोच्च अदालतले अघिल्लो सरकारले गरेका राजनीतिक नियुक्ति...

काठमाडौँ : नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (नेकपा) का नेता सोमप्रसाद...